Trenin sevimli tıkırtılarını dinleyerek başını cama yaslamış, düşünüyordu Ateş. Şimdi yanında çocukluk anılarından çıkıp gelen; sıcacık elleri, zeytin gibi parlayan gözleri, parlak esmer teni, kıvırcık kısa saçları, sürekli gülümseyen ağzıyla Evcen, aklında bütün bir yaz görmediği; buz mavisi gözleri gibi hep mesafeli, fazla konuşmaz, hiçbir zaman kendini anlatmaz, öperse kaçmaz, elini tutarsa uzaklaşmaz ama asla kendiliğinden sokulmaz Firuze vardı.