Zaman geçiyor Albatros!

Traversler üzerine ektiğimiz nergisler yeşeriyor. Her biri ellerinden toprağa düşmüş, kokusu sen olan nergisler…
Boynu dimdik güneşe bakan, yılmamak adına dik durmaktan kaçınmayan o nergisler açtıkça, sen açılıyorsun. Yol bitmiyor, hiç yaşlanmıyoruz. Bazen trenin camından başını çıkartıyorsun, gözlerin rüzgârdan kısılıyor. Yalımlar fışkırıyor, saçların savruluyor ve biliyor musun? Yol ve sen hiç bitmiyor.